Proklos’ta alemin ezeliliği

Abstract

Yeni-Platoncu felsefenin önemli temsilcilerinden biri olan Proklos âlemin ezelî olduğuna dair on sekiz argümandan oluşan bir çalışma kaleme almıştır. Bu çalışmasında o, yaratıcının âlemle ilişkisi, ezelî-ebedîlik, ezelîlik ve zaman gibi kavramlar ve bunların âlemle ilişkisi, oluş ve bozuluş, ruh gibi felsefenin ve özellikle de Yeni-Platoncu felsefenin temel konuları sayılabilecek meseleleri değerlendirmektedir. Çalışmamız beş bölümden oluşmakta ve Proklos'un âlemin ezelîliğini temellendirdiği on sekiz argümandaki görüşlerini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Bunun yanı sıra tarihsel olarak bu meselenin birinci ve ikinci bölümlerde sırasıyla Platon ve Aristoteles'te ortaya çıkışını, üçüncü bölümde Plotinos'taki seyrini ve dördüncü bölümde Proklos sonrası klasik İslâm düşüncesinde nasıl bir görünüm arz ettiğini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Bununla birlikte çalışmamız Proklos'un argümanlarının incelenmesi neticesinde, Yeni Platonculuk'a atfedilen Aristoteles ve Platon arasındaki uyumu sağlama fikrinin âlemin zamansallığı meselesi üzerinden bir örneğini tartışmayı hedefler. ----- One of the important Neo-Platonist philosopher Proclos, wrote a study of eighteen arguments that the world is eternal. In this work he interprets problems such as the relationship between creator and cosmos, the terms eternity, perpetuity and time and their relationship with the cosmos, issues such as genesis and phthora, soul, problems of philosophy and especially of Neo-Platonic philosophy. This study consists of five chapters and aims to examine the views of Proclus according his eighteen arguments which he bases the eternity of the world. Besides, this study aims to examine the emergence of this issue in Plato and Aristotle in the first and second chapters, its course in Plotinus in third chapter and its appearance after Proclus in classical Islamic thought in fourth chapter. However after the examination of Proclus' argument this study aims to discuss an example of the idea of ensuring the harmony between Aristotle and Plato, which is attributed to Neo-Platonism, over the issue of the temporality of the world.