Taberi’nin tarihinde Kur’an’ın bilgi kaynağı oluşunun tefsiriyle mukayeseli bir incelemesi : Hz. Davud ve Hz. Süleyman kıssaları örneği

Abstract

Tefsir ve Tarih alanında yazmış olduğu iki önemli eserle adından söz ettiren Muhammed b. Cerîr et-Taberî, Târîhü'l-ümem ve'l-mülûk adlı dünya tarihi eserinde mahlukatın yaratılışından başlayarak kendi zamanına kadar gerçekleşen hadiseleri belli bir kronoloji çerçevesinde ele almıştır. Gerek aktarmış olduğu rivayetlerin içerisinde mündemiç olan ayetler gerekse de aktardığı hadiselerin ardından bu hadiselere kaynaklık etmesi açısından kullanmış olduğu Kur'ân ayetleri dikkate alındığında Taberî'nin bu eserinde Kur'ân'ın ne derecede kaynak olarak kullanıldığı meselesini gündeme getirmiştir. Bu tezde Hz. Dâvûd ile Hz. Süleyman kıssası özelinde Taberî Târîh'inde Kur'ân ayetlerinin kaynak olarak kullanılışı Tefsîr eseri ile mukâyeseli bir şekilde ele alınmaktadır. ----- Known for his two important works on Tafsir and History, Muhammed b. Cerîr et-Taberî, in his book called Târîhü'l-ümem ve'l-muluk, which is about the history of world, discussed the events that took place from the creation of the creature to his own time within the framework of a certain chronology. Both the verse passages that are included in the narrations he has quoted, and the Qur'anic verses that he has used as a source for these events after the events he has quoted have revealed the issue of how much the Qur'an is used as a source in Tabari's work. In this study, in the context of the example of the qissah of David (Dâwûd) and Solomon (Sulaiman), the extent to which the Qur'anic verses are used as a source in Tabari's history will be tried to be revealed in a comparative way with the work of Tafsir.